Oyunda dikkatimi en çok çeken Margaret karakteri oldu. Sahnede en iyi onun canlandırıldığını söylemeliyim. Bunun yanında oyun sırasında karakterin hayal ettiği sahneleri oyunu hiç bölmeden çok etkili bir şekilde oynadılar.

En sevdiğim ilk on oyun lisesine girdiğini söylesem yanlış olmaz. Kaçırmamanızı tavsiye ederim.

Biranda düşünce tüm salon çok şaşırmış gibi göründü. Ama düşüşü rol olamayacak kadar sertti. Düştüğünde çıkan o ses… Ayrıca o an oyun gereği konuşması gerekiyordu, düşmesi değil…Kimse birşey söylemiyordu herkes şaşkın olanları izliyordu.. Diğer oyuncu hiç bozmadı durumu “Zabitler zabitler” diye bağırdı. İçerden iki oyuncu geldi yerdeki oyuncuyu taşıdılar. Hala şaşkındı salon kimse birşey söylemiyordu. Tereddüt vardı. Rol mü ? Gerçek mi? bu soruların cevabını sahneye telaşla çıkan başka bir oyuncu cevapladı. “Aranızda doktor var mı?” endişeliydi. İşte orda kesinleşti herşey ilkyardım bilenler sahneye koştu. Ya da bilmeyenler merak edenler. Ambulans çağrıldı. Durumunu sordu ordan bir izleyici. Tiyatronun müdürü olduğunu söyleyen az önce ki haberci “Hala nefes alıyor” diyebildi. Çok korkmuştu oyuncular belliydi. Yine müdür gelip “Özür diledi” sanki bu umrumuzdaymış gibi ne önemi vardı ki oyunun bitmesinin bir insan yaşamı yanında. Ama bunu yapmalıydı belki. Dışarı çıktık. Ambulansa taşındı. Hastanede çıkmış yolculuğuna… Oysa sadece fenalaşmıştı ve bir sonraki oyunda yine Paşa olacaktı. Öyle düşünmüştük, düşünmek istemiştik belkide. Aslında ölmek için güzel bir yol gibi görünüyordu. Sevdiği bir şekilde, oyuncu olarak…

Oyunda KTÜ Tiyatrosu’nda (KÜT) beraber oynama fırsatı bulduğum Nevzat’ı (Nevzat Cengiz) sahnede görmek çok güzeldi. İlk gördüğümde biraz şaşırdım ama buraya kadar bulaşacağına emin olduğum bir arkadaş olduğundan bir yandan da çok sevindim. Oyunda danslar sırasında ve bir kaç başka yerde seyretmeniz mümkün. Umarım tiyatro hayatına ömrü boyunca devam eder. Trabzon’da yetişmiş en değerli tiyatroculardan biri olacağına adım gibi eminim.

Vaktiniz yoksa bile bir şekilde fırsat çıkarıp izleyin bu oyunu. Pişman olmayacaksınız.

Tevfik Serdar Anadolu Lisesi’nin 2008 yılında sahnelediği amatör tiyatro oyunu.

Gözde’de oynadığı için izleme fırsatı bulduğum, hatta uğruna sinemaya gitmekten vazgeçtiğim ve beni pişman etmemiş bir oyun. Gözde’nin ifadesiyle tiyatro izleyicisi için değil de daha çok aileler için hazırlanmış gibiydi. Gereğinden fazla kalabalıktı. Benzer bir sürü etkinlikde bulunduğumdan biliyorum, bu gibi durumlarda bir kelimecik de olsa rol almak önemlidir. Hele hele bu sizin için ilkse.

Yanlız her ne olursa olsun yazardan mı kaynaklanır yönetmenin mi seçimidir bilmem ama anlatıcıların sırayla konuşan çiftler şekilde sunulması gözlerimin pinpon topu muamelesi görüp bir o yana bir bu yana sıçramasına sebep oldu.

Ama bunlar oyun güzel olmamış demeye yeter kusurlar değil. Geçen sene ki Şiir’e Gazel’e oyunlarında yaptıkları gibi seyirciye sırtını dönen dakikalarca bekleyen kimse olmadığı gibi sanki oyuncu arkadaşlar bu konuya özellikle çalışılmışlar gibi dikkat gösterdiler.

Keşke Yunus Emre daha iyi oynansaydı. Onu canlandıran arkadaşın geçtiğimiz yıl en beğendiğim ilk üç içinde olması ise ayrı bir şaşkınlık konusu. Tabi ben sahnedekilerden kardeşim hariç hiç birini ismen ya da cismen tanımıyorum. Evde oyun üstüne konuştukça Gözde sayesinde geçen yıl da kimin ne oynadığını hatırlayıp karşılaştırma yapabiliyorum.

Olmasaydı eksik kalırdı!

Aslında oyunda bir yıldız yoktu ama selamlamaya tek başına çıkmasını beklediğim, isminin Zeynep olduğunu öğrendiğim, biri vardı. Şimdiye kadar iki farklı oyunda görebildim, ikisinde de en iyiydi. Umarım sadece amatör sahnelerde seyretmek zorunda kalmayız.

Kültür nedir?

Ana tema kültür. Ama biraz abartılmamış mı? Televizyon ekranının başına kitlenmiş, aptal muamelesi gören ve oyunda eleştiri konusu yapılan kitlenin zihnine bir şeyler sokmak istercesine defalarca tekrarlandı kültür kavramı. Merak etmeyin siz, onlar gene anlamadılar. Eve gelip yine “Aç mısın? Tok musun?” seyretmeye başladılar bile.

Anlamadığım bir şey var?

Selamlamanın en sonunda çıkan ve o sahne için biraz fazlaca yaşlı kalan kimseler kimlerdi? Siz en son kim selamlar bilir misiniz?

Kendi yazdığım yazının sonuna açıklama yazmak ve bu şekilde ifade beceriksizliğimi ört pas etmeye çalışmak adetim değildir ama burada daha bir lise öğrenciyken okuldan, dershaneden arta kalan vakitte gezip eğlenmek yerine sanat üretmeyi tercih etmiş kimselerin emeğini eleştirdiğim sırada yaptıklarını takdir etmediğimi düşünmelerini istemem.

Kimse aklından çıkarmasın. Sahnedeki en kötü olmak için bile önce sahneye çıkmak gerekir. Koltuktan konuşmak ise her zaman kolaydır. Eleştirilmemek için hiç bir şey yapmamak gerekir.

Pek çok oyunu farklı kimselerin yorumlarından izleme fırsatı buldum ve sahnelenişteki çeşitlilikleri severim. Yeniliklerle karşılaşmak daha çok hoşuma gider ancak bu sefer hiç etkilenmedim. “Can ne kadar tatlıdır?” oyundan çıkınca aklıma bile gelmedi! Oysa genellikle her oyunun sonunda ayakta alkışladığım ve ardından eve gidene kadar büyüsünü üstümden atamadığım oyunların tiyatrosu böylesi güzel yazılmış bir hikayede sınıfta kalmamalıydı.

İzlemeyin demiyorum. Zaten burada yazıyorsam izlemeye değer bulmuşum demektir. Ödeyeceğiniz iki liranın kat kat daha fazlasını hak eden bir oyun, ben ne dersem diyeyim. Ancak, ikinci kez izleyeceğimi sanmıyorum ne yazık ki.

Giresun Şehir Tiyatrosu bu sene de tıpkı geçen seneki gibi sözünü tutamamış bir üniversitesi topluluğu yerine sahne almış ve geçen yılki gibi kırıp geçirdiği üniversite öğrencilerinden oyun sırasında çok iyi tepkiler almış. (E tabi, biz iyi oyundan çok iyi anlarız :) )
Oyunun bir diğer özelliği de inanılmaz ölçüde hızlı oynanması. Sanki koşarcasına geçiyor her şey ama siz hiç bir şeyi kaçırmadan rahat rahat takip edebiliyorsunuz. Shakespeare’in Onikinci Gece’sindeki gibi ipin ucunu kaçırma noktasına kadar yaklaşmak üzere oluyorsunuz ardından her şey toparlanıveriyor. (Tabi bu kısım biraz benim kavrama kapasitemle ilgili galiba :) )

Sonuç olarak; en yakın zamanda iki adım ötedeki Giresun’a gidip bu oyunu bir daha izlemek istiyorum.

Bir dönem sırf yine tiyatro için tiyatroya gidemediğimi hatırlarım. Hatta o dönemden itibaren süre gelen afişleri umursamazlığımı bu günlerde sıkça yaşarım.

Hatırladıklarım arasında ilk izlediğim tiyatro oyunu Trabzon Devlet Tiyatrosu’ndan Çocuğum. Genellikle önemserim ama nedense yazarının adını hatırlayamıyorum. Tabi bu, oyunu daha bir ilkokul öğrencisiyken izlemiş olmamdan kaynaklanıyor olmalı.

Sadece Trabzon Devlet Tiyatrosu değil tabi benim sırf tiyatroya gittiğim için nice fırçalar yememe sebep olan. Onun gereksiz bir kutuya sokuşturulmuş hali diye kendimi kandırdığım 7Numara, içi boş bir kuru gürültü makinesine bakmak için bulduğum nadide bir bahane.

7Numara biteli yıllar oldu derken bu sefer ilk bölümlerinde yakalayamamış olsam da hiç ummadığım bir kanalda Anında Görüntü Şov ile Mahşer-i Cümbüş bu sefer hem alışık olmadığım hem de hayretler içinde kaldığım gösterileri ile her salı akşamı bizim evdeki kara kutunun içinde.

Bugün (27 Mart) Dünya Tiyatrolar Günü. Bakın ne kadar ilgiliyim ki az önce o gereksiz makine söylemeseydi ruhum duymazdı. Hatta gündemde o kadar da çok tiyatro ile ilintili haber dolaşırken ben bu üstün ilgimle tek sağ duyuma kulak kabartmamışım günlerdir. Bugün Tiyatrolar Günü diye bir oyun mu seyrettiniz? Nezaketiniz kayda değer… O tiyatronun 364 gününe bana en ön sıradan bilet ayırtmış oldunuz… Ama benim için fark etmez buyrun diğer günler de beraber gidelim.

Yok ben gitmem, kıpırdamam sıcak koltuğumdan diyorsanız. Yani kibarca, sizi ikna edemediğimi ima ediyorsanız, salı akşamları Anında Görüntü Şov’a uğrayın ve biraz neşelenin…