Bu sefer internetten değil Trabzon’daki bir satıcıdan -Eprom’dan- aldığım taşınabilir bilgisayar; Lenovo 3000 n500. Ürün sormak için girdiğim yerde adama “taşınabilir bilgisayar” diyince birkaç saniye afallamış bir şekilde bakıp “Laptop mı?” diye sordu. Bu başlangıca rağmen oradan alışveriş yapmış olmama hala şaşırmaktayım.

Alışveriş tam olarak 3 Haziran 2009 günü gerçekleşti. Lenovo 3000 N 500 beni Windows satın almak zorunda bırakmadı. Kullanmayacağım bir şeye para ödememiş olmak sanırım 60$ civarı bir tasarruf sağladı. Eve geldiğim gibi Pardus 2008.2 Canis aureus ile denedim ve çok şükür tanınmayan en ufak bir donanım parçacığı ile karşılaşmadım. Yanlız sadece birkaç saat Pardus ile kaldı ve yeni bilgisayarıma Ubuntu 9.04 Jaunty Jackalope kurdum. Bir haftadır bu şekilde kullanıyorum. Epeyce bir süre de böyle kullanmayı umuyorum. Önceki bilgisayarımı da ilk Ubuntu ile kullanmaya başlamış ama bazı donanım sorunları sebebiyle Pardus’a geçmiştim. Gerçi Pardus’ta da klavyeden ses ayarı yapamama sorununu artık iyice kanıksamışım ki yeni bilgisayarda kısayol kullanmayı hatırlamak için halen çaba gösteriyorum. :)

Bir an önce internete girmek ve rutin çalışmalarıma devam etmek dışında bir sebepten dolayı bilgisayara ihtiyaç duymadığımdan bu arada da bunun dışında bilgisayarın sağladığı hiç bir özelliği merak etme fırsatım olmadığından cihazın tam olarak özelliklerinin ne olduğunu bile hatırlamakta zorlanıyorum. Şimdi tekrar katalogdan baktığıma göre Intel Core 2 Duo T5800 işlemcisi 250GB HDD’si olan bir bilgisayarmış. Bluetooth falan da mevcut. Hoşuma gitti bu özellik ama muhtemelen eskiyinceye kadar en fazla bir iki kere kullanırım. Bir de şu sinir olduğum kamerası var. Tabi kamerayı kötü falan bulduğumdan değil, bilgisayarda kamera bulunmasından hoşlanmadığımdan sinir olduğum bir kamera o. Sadece çalışıp çalışmadığını kontrol ettim ve umarım bir daha kullamak zorunda kalmam. İşin ilginç tarafı tanıtmak için falan da uğraşmadım. Faydalı birşey olsa süründürürdü. Linux’ta tanıtılamıyor diye yalan da uyduramayacağım. :(

Eski bilgisayarım zamandında aldığım ama kullanmaya pek fırsat bulamadığım Hi-Level 1GB DDR2 667Mhz bir bellek birimim vardı. Cihazı satın aldığım gibi onu da eklettim ve normalde 1 GB olan bellek kapasitesi iki katına çıkmış oldu.

Yeni bilgisayarım 2.7kg ağırlığında. Yani bu sefer de ağır bir taşınabilir bilgisayar almak zorunda kaldım. Önceki bilgisayarım 2.8kg’dı. Sırf hafif olsun diye 13″ almak istiyordum ama ne yazık ki mümkün olmadı. Artık darısı sonraki bilgisayarımın başına.

Önceki bilgisayarlarım gibi bu bilgisayarımın da özel bir adı var. Ancak bu sefer marka temelli bir isim koymayı seçtim. İlk defa böyle bir isimlendirme yapıyorum. Bu muhtemelen daha önce Lenovo almayı kafama koymuş olmamdan kaynaklandı. Gerçi ben X300 veya X301 gibi bir modeli ilerleyen zamanda almayı düşünüyordum ama 3000 N 500′de fena fikir değilmiş. Yeni cihazımın ismi Abaccus abaccus lenovvus oldu. (Dikkat w değil iki tane v harfi içeriyor ve italik yazılıyor.) Neden böyle isimler seçtiğimi merak edene ufacık bir biyoloji sistematiği dersi vererek anlatabilirim. Önceki bilgisayarlarımın isimlerini hatırlamak gerekirse (geriye doğru): Abaccus abaccus abaccus ve Abaccus abaccus yediagustosus :)

Bloğumun doğum günü hem miladi yıl başına denk geldiğinden hem de ben hemen her şeyimi bloğuma taşıdığımdan bloğun yıllık değerlendirmesi bir çeşit kişisel yıllık değerlendirmeme dönüyor. 2008 biraz boş geçtiğinden 2009′da neler yapmayı planladığımdan ağırlıklı olarak bahsetmek istiyorum.

Tam olarak saymadım ama 2008′de daha az yazdığı ortada. Yeni bir biyoloji.org denemesni batırmışım. :) Hatta yeni yılda halen daha onunla uğraştığımı da düşünürsek pek uslanmamışım.

Etkili olur mu bilemeyeceğim ama bu sene yeterince hevesli arkadaş çıkarsa Genç Tema topluluğu ile bir çevreci blog girişimi veya en azından böylesi bir blog gezegeni yayına almayı düşünüyorum. İkinci dönemin başlangıcında ilk ilgileneceğimiz konulardan biri olacak ve tahminim tüm çevrecilere açık olacağı yönünde. Şimdilik sadece ilgili bir sohbete konu oldu bu proje.

Yıllardır üstünde çalıştığım ama artık neredeyse yılan hikayesine dönmüş projem ise bu sene ya gerçekten çıkacak ya da hayata sonsuza dek gözlerini yumacak. Pek çok arkadaşımın bildiği gibi web tabanlı bir moleküler biyoloji editörü ile uğraşıyorum (bir çeşit internet tabanlı BioEdit) ancak başta görsel arayüz teknolojisi temelli sorunlar yüzünden bir türlü ürün haline getiremiyorum. Gerekirse kendim AJAX öğrenip onu da ben yaparım diyordum. Şimdi onun da sırası geldi. Bir an önce tüm ekslikleri tamamlayıp en azından ilk prototipi çıkarmaya çalışacağım. Bu arada becerebilirsem proje adresi olan biyoloji.org’da biyoloji bilimcilerine özel (hatta belki de çok dilli) bir sosyal ağ girişimi denemem olacak. Kullandığım alt yapıya kadar neredeyse her şeyi adım adım burada yazmayı düşünüyorum. Yani bahsettiğim editör ya biyoloji.org’un tek özelliği olacak ya da büyük bir sosyal ağ sayfası içinde bir uygulama şeklinde yer bulacak.

Bu sefer zamanı doğru kullanabilmek dileğimle…

Bazen ufak bir aralık bırakmak gerek zaten. Daha önce de yapmıştım, şimdi de yapıyorum.

2009′da daha çok biyolojiden bahsetmek dileğiyle, mutlu yıllar. :)

Açıkçası beklemediğim bir ilgi ile karşılaştığımı söylemem çok doğru olur. Yazdıklarım sayesinde kazandığım çok şey var. Aslında bloglama ile ilgilendiğim için kazandığım desem daha mantıklı olur.

Belki de 2007 içinde gerçekleşmiş en önemli şeylerden biri az da olsa bir şeyler yazmış olmak oldu.

Mesela artık arama motorları beni seviyor. Onlara beni sorduğunuzda size doğruyu söylüyorlar. Ben de onları seviyorum.

Zamanında Altı Üstü Tasarım‘ın yaptığı gibi geçmiş yılla ilgili istatistikleri yayınlamak isterdim ama fazla abartmadan 49 kategori altında 88 yazı yayınlayıp 340 yorum almış bir bloğun yazarı olduğumu söyleyebilirim. Türkiye şartları için iyi bir ortalama.

Gel gelelim daha önemli olanlara, yani serkan.gen.tr’nin bana kazandırdıklarına:

• Bloğumun sanırım ilk düzenli okurlarından biri Yalçın Can. Buraya okur çekmek için uğradığım Oyyla‘nın katkılarıyla geldik.biz ile karşılaşma fırsatı bulmam yine bloğumun bana kattığı nadide kazanımlardan biri.
• Zaten daha önceden Pozitif PC – PDF dergisi sayesinde tanıdığım ama bloğum sayesinde iletişim kurma fırsatı bulduğum Barış Atasoy hemen hemen Yalçın ile aynı dönemde serkan.gen.tr’nin hayatıma kattıklarından.
• Bir de tam olarak serkan.gen.tr sayesinde olmasa bile blogosfer ile ilgilenmem hatta daha çok WordPress kullanmam sayesinde aniden tanışma fırsatı bulduğum, bu sayfadaki 1.Yaş görselini bana hediye eden, Merve Dilek var ki bir bakıma senenin son dakika golü. :)

Bu sene gerekirse daha az okur çekecek yazılar yazmak istiyorum. Artık biraz daha profesyonel ilgi alanımda içerik üretmem gerektiğini düşünüyorum. Bu kadar az biyolog blog yazarının olduğu ülkemde ben yazmazsam kim yazacak diyorum ama ben de pek bir şey yapmıyorum!

Yılın son dakika gollerine daha birkaç saat önce kantinde Samet ve Eray ile sohbet ederken bir tane deha eklendiğini söylemek yanlış olmaz. Meğer sık okuduğum bloglardan biri olan Renkliblog‘un yazarı Erman Haskan‘ın soyadının bizim Eray’ınki ile benzerliği basit bir rastlantı değilmiş. Dünya ne kadar küçük! Haberiniz olmadan en iyi sınıf arkadaşlarından birinin kardeşi en çok okuduklarınız arasında bulunabiliyor. Daha nice örneklerle karşılaşmam dileğiyle.

Ama hazır fırsat gelmişken değinelim diyorum. Yalçın’dan mim gelmiş beş soruluk bir röportaj yapmalıyım şimdi kendimle. İşin kötüsü bir de Altan’ı mimlemiş ki o aynı gün yazmış bile.

1. Blog yazmaya ilk defa nasıl başladım?
   Elbet bir gün yazacağım hadi şimdi yazmaya başlayayım diye başladım sanırım! Yanlış hatırlamıyorsam 2004 yılı Kasım gibiydi. Blogger.com ile (Ağustos’ta Byte dergisi sayesinde) yeni tanışmıştım. Kapatmak zorunda kaldığım için üzgün olduğum bir site anısına bir blog açmıştım toplamda üç ya da dört yazı yazılmıştı hatta yazılardan birini zorla Özkan‘a yazdırdığımı hatırlıyorum. O küçük denemeyi saymazsak yine şuan benim olmayan tiyatro.tv adresinde (WordPress ile) 2005′in ilk aylarına denk gelmiş olması muhtemel şimdi bile internet arşivi sayesinde erişilebilen yazılar gerçek blogculuğu ilk tadışımdır. Şuan o iki blog da benim kontrolümde değil. Hatta biri blog bile değil. Bunların ardından zaten serkan7 ve serkan.gen.tr geldi.
2. Blog yazılarımın konusu belli bir çizgide olması için çaba gösteriyor muyum? Yoksa içimden geldiği gibi mi yazıyorum?
   Evet. Buradaki yazıların çok önemli bir ortak özelliği var. Hepsi benimle alakalı. Ya benim yaptığım bir şey ya da benim hoşuma giden, sinirime dokunan… Her ne olursa olsun içinde bir ben var basit bir blogdan öte. Kim ne düşünürse düşünsün burası sadece benim bloğum. Google’ın son satın aldığı şirket eğer benimki değilse burada bahsedilmek için Yomra’daki kurbağalardan daha az şansa sahip.
3. Blog yazmak için gün içinde bazı şeylerden feragat ediyor muyum?
   Mutlaka. Eğer buraya zaman ayırmayacaksam burası neden var olsun? Zaman harcanır tabi. Kısacası tembellik saatlerimin bir kısmını serkan.gen.tr çalıyor. Şimdilik göz yumuyorum.
4. Blog yazmak benim için eğlenceli bir uğraşken şimdi artan bekleyiş yüzünden zorunlu bir hal almaya başladı mı?
   Daha çok yazmak isterim tabi. Hatta kendimi yazmak zorunda bile hissederim. Özellikle şu iki aydır yaşıyorum ama bu duygu hoşuma da gidiyor. Gün gelecek aynı gün iki yazı yazmamak gibi gıcık bir prensip edindiğim için kendime kızacağım, gün gelecek Şubat 2007′de olduğu gibi hiç yazmayacağım. İnsanım ben sonuçta, bir günüm diğerini tutamaz ki! Verimli bir blogcu falan olmak umurumda değil.
5. Blog yazmayı daha ne kadar sürdüreceğim?
   Teknik bir aksaklık olmazsa ömrümün sonuna kadar yolu var. Ama bir bakarsın yedi yıl yazmamışım birden aşka gelip her gün yedi yazı yazmadan uyuyamaz olmuşum. Hiç belli olmaz. Unutmadan tekrar hatırlatmakta fayda var. Burası benim herhangi bir konuda yazı yazdığım herhangi bir site değil. Doğrudan benden ibaret. Yani Yalçın’ın dediği gibi işi tadında bırakmak, zamanı gelince intihar etmek gibi bir şey olur burası söz konusu olunca. Ama bir bakarsınız aksilik bu ya güzelim adresimi kaybederim başka bir yerde yazarım veya dedim ya yıllarca yazasım gelmez, belli olmaz. Ama hiçbir durumda bu blog durmuş olmaz. Sadece yavaş gidiyordur bizim gibi fanilerin gözleri seçemiyordur.

Sıra geldi bu mimi kimlere yollayacağıma. Giden gitmiş kalan sağlar bizimdir misali ben Altan‘ı zaten mimlemeyecektim diye benim bile inanmadığım bir yalan atmak istiyorum. :) Bu sefer Samed ve Emrah‘ı mimliyorum. Hadi rast gele…

Sanırım ay sonu ödülü olarak da üç günlük bir seyahate çıkıyorum. Daha doğrusu Hücre Kültürü dersini bahane edip gezme fırsatı bulduk desek yeridir. (Hatta sırf teknik gezisi için bu dersi seçtim desem mi?)

Bir de yazmadan edemeyeceğim yılın son ayına doğru ilerlerken bu bloğu açtığım sıralarda (Ocak ayının ilk günleri…) bir yılda elbet yetiştiririm diye bir liste yaptığım aklıma geldi. Kontrol ettim de kendiliğinden gerçekleşen bir tanesi hariç sıfır çekmişim. :) Yeni yıl için plan falan yapmıyorum artık…