Burnumun dibinde geçen savaşların hepsini an an takip ediyorum. Biraz uzaktakileri de. Ama neredeyse hiçbiri hakkında yazmıyorum. Çünkü sıcağı sıcağına yazılanların gerçeği yansıtmayacağını düşünüyorum. Tabi bu durumda o anki duyguyu da kaçırmış oluyorum. Belki bundan sonra daha fazla zaman hassasiyeti gösterebilirim bu gibi konularda.

Savaş kötü bir şeydir. Nasıl ve ne için olursa olsun kötü bir şeydir. Kimi zaman kendinizi içinde bulmanız, eğer bir lider değilseniz, pek sizin elinizde değildir.  Öldürme izninizin olduğu tek durumdur savaş. Zaten bu bile başlı başına ne kadar kötü olduğunu gösterir. Çünkü siz öldürmezseniz o sizi öldürecektir. Sıkıyorsa merhamet edin.

Gazze’deki savaş da farklı değildir. Hatta zamanında o bölgede ezilen Arapların ihanetine uğramış dahi olsanız farklı değildir. Savaş ölüm getirir. Hem de küçücük çocuklara ölüm getirir. O çocukların yarın bir gün Nobel Barış Ödülü alma şansları, bugünün eli kanlılarından daha olasıdır. Hiç kimsenin “bize ne Filistin’deki savaştan” deme hakkı olduğunu sanmıyorum. Arap milletler zamanında bizim kuyumuzu kazan terör örgütlerini beslemiş olasalar da sonuçta suçlu olan Arap liderlerdir. Bombalanan okullara giden çocuklar değil.

Savaşa hayır demek alkışlanacak bir şey de değildir. Boynumuzun borcudur.

Daha önce de bahsettiğim gibi Erdoğan’ın Davos hareketi oy kaygısına dönük sayıldı. Bizim saf halkımızın bu şekilde uyutulduğu iddia edildi. Doğrudur. Bizim halkımız dış siyasette hoşa giden bir hareket karşısında bu hareketi yapan kimsenin gösterdiği belediye başkanı adayına oy vererek teşekkür etmesini bilir. Bu bir saçmalıktır, ama yapar. Hangimiz hiç saçmalamadan yaşıyoruz?

Erdoğan günahımı istese vermem. Yerel seçimde de oy verdiğim kimsenin hangi partiden olduğu da umurumda değildir. Ama eleştirinin de bir dozu vardır. “Sana mı kaldı Filistin’deki vahşeti çözmek” demek insanlığa sığmaz.

Evet artık ara buluculuk diye bir şey olamaz. Ara bulucu tarafsız olmalı. Türkiye artık taraf olmuştur. Peki bana tek bir tarafsız kimse gösterebilir misiniz? Tarafsız görünen değil. Gerçekten tarafsız olan birileri.

Yabancı basında Türkiye’nin görünüşünün artık kökten dinciliğe kaydığı yönünde yazılar çıkmış. Ben okumadım ama bizim basınımızdan duydum. Peki yabancı basın görünümümüzün Avrupalılıktan yana olduğunu düşündüğünde ne kazandık? Şeker mi verdiler?

Geçtiğimiz hafta İran Cumhurbaşkanı Mahmud Ahmedinejad İstanbul’daydı. Resmi bir ziyaretti ama daha önce Beşer Esad örneğinde de gördüğümüz gibi Ankara’da ulu önderi ziyaret etmeye gerek duyulmadı.

Bizimkilerin yukarı tükürsem bıyık aşağı tükürsem sakal derdinden dolayı enerji ile ilgili anlaşma muhtemelen yapılmış olmasına rağmen ilan edilmedi. Hatta yapılmamış olma ihtimali bile olduğunu düşünmeye başladım çünkü İran kendisini -haklı olarak- bulunmaz Hint kumaşı gibi hissetmeye başladı. Daha sonra bahsedeceğim ama herkesin gözü önünde sergilenmiş bir saflık sonucu Nabucco Boru Hattı projesi tarihin tozlu sayfalarına gömülürken, konu gaz olunca Rusya bağımlısı bir ülke için en iyi diğer seçeneğin İran olduğu ortada.

Çok konuşulan ve bizim vatandaş saydığımız alemin kimlerden oluştuğunu gösteren cuma namazından hemen önce planda olmayan bir basın toplantısı yaptı Ahmedinejad. Bana kalırsa aklı başında kimseler için bir çeşit gövde gösterisi gibiydi. Sanki Türkçe cümleleri anlıyormuş gibi mimikler içeren şirinlikler ve beklediği soru üstüne Türk şehir yöneticilerini anında satışı görülmeye değerdi. Ama anlattıklarını can kulağı ile dinlemek hatta kafayı taşlara vurmak gerek.

Amerikan ambargosuna rağmen nasıl geliştiklerini anlattı. Yanılmıyorsam biyoteknolojide dünya beşincisi, nanoteknolojide ise onuncusu olduklarını söyledi. Hatta bunu da üstüne basa basa Amerika ambargosuna rağmen başardıklarını zihnime kaydetti. Yani az imkanla da yol kat edilebileceğinin hatta dünyaya meydan okunabileceğinin en iyi göstergesini önümüze serdiğini açıkladı.

Sokağa çıkın ve sorun “İran güçlü bir devletmiş bilimde bizi solda sıfır bırakmış, neye bağlıyorsunuz?” deyin. Bin kişiden bir kişi çıkıp “e çalışıyorlar ya ondan” diyecek. Gerisi “petrol var petrol” der geçer. Irak’da da petrol var. Afrika’nın güneyindeki kimi ülkelerde de. Ama bazen petrol sadece ölmeyi yürümekten önce öğrenmeyi sağlıyor.

Nükleer Çifte Standart

Ahmedinejad nükleer çifte standarttan bahsetti ve ABD’nin ve diğer büyük devletlerin kendileri kullansalar hatta silah olarak bile elde tutsalar dahi başkalarının nükleer enerjiden faydalanmasını engellediklerini söyledi. Yerden göğe kadar haklı.

İran’ın doğal yenilenebilir enerji kaynaklarından haberim yok ancak elbette bizimkinden bile büyük olan o sıcak ülkelerinde nükleer enerjiye ihtiyaç duymayacakları kadar fazla imkanları vardır. Tek yapmaları gereken diğer alanlarda gösterdikleri azmi bu alanda da göstermeleri ve nükleer enerjiyi sadece bilimsel amaçlı olarak geliştirmeleri. Belki de Amerikan ambargosu Ahmedinejad’ın da dediği gibi gerçekten de İran’ın işine geliyor. (Çevre konusunda şüphe yok.)

İlk defa bir film ağlatabildi beni, hem de tüm ikinci yarı boyunca.

Ne yazık ki herkesin fırsatı olmuyor böylesi bir destan yazmaya. Hatta kimileri böyle bir fırsatı hak etmiyor bile. Bugün bu olayı ancak öğrenme fırsatı bulmuş bir Türk olarak en çok kendime öfke duyuyorum.

Kimlikleri belli oldu diye haberler geçip gidiyor. Geçmeye de devam edecek, hiç bitmeyecek. Birileri içinden “askerdir iş ne ki, ölecek tabi” diyor. Doğrudur şehit olanlar fil dişi kulelerdeki ofislerinde can veren masum Amerikalılar değiller.

Dilleri mi sürçmüş birilerinin? “Şehit ailelerine baş sağlığı diliyoruz. Türkiye bizden PKK yetkililerini istiyor. PKK’nın burada büroları yoktur. Dağlarda bulunuyorlar. Orası çok güç bir yerdir. Kürt yetkililerin bunları yakalaması ve teslim etmesi bu bir rüyadır ve gerçekleşmeyecek. Türkiye büyük gücüne rağmen onları yakalayamıyorsa biz nasıl yakalayalım” demişler. Doğrudur ben de baş sağlığı diliyorum o iki lider bozuntusunun ailelerine gün gelecek ananız ağlayacak yazık olacak.

Bugün onlar ölmeyi nasıl becerdilerse bu ülkenin geri kalanları da ölmeyi o kadar güzel becerir gerektiğinde. Ama önemli olan bundan en iyi dersi çıkarmak. Alçak dostların hakkını verecek hazırlığı yapmak gerek.

Güney Doğu bölgesinde Türk askerini ve savunduğunu iddia ettiği vatandaşı öldüren asıl kişi belki PKK’dır. Ancak tek kişi o değildir. Bunu bugün öğrenmedik yıllardır biliyorduk. Daha ben doğmadan farkına varmıştık ama şimdi benim yaşımdaki gençleri gerçeğe inanmak istemediğimizden şehit veriyoruz.

Halen siyaseti ve küçük ekonomi oyunlarını sorun çözecek bir unsurmuş gibi farz ediyoruz. Evet ekonomi önemlidir, evet siyaset çok sorun çözer ancak elinde silahın yoksa ölümü en fazla geciktirirsin. Hiçbir sorun hemen ertesi gün çözülmeyecek. Buna da silahlı kuvvetlerin acizliği falan sebep olmayacak. Bugün bir sorunu çözmüş gibi olacaksak da yarın yine başımıza bitecekler ne zaman ki dünyanın en çok üreten ve en adil ulusu olacağız işte o zaman rahata ereceğiz. Belki bu bir ütopya ama bunun için çalışmak zorundayız ki bir şeyler iyiye gitsin.