Birkaç arkadaşımın bana verdiği en iyi hediye diyebileceğim bir etkinlik daha sona erdi. Daha önce de söylediğim gibi en az çalışan düzenleme kurulu üyesi olarak neredeyse bir katılımcı gibi takip ettim tüm organizasyonu. Ama hiç şüphe yok ki en fazla faydayı ben sağladım. Anlaşılan yine mum dibine ışık vermedi. Elbet hepsi takdir edildi. Hatta takdir edilmediklerinde unutulduklarını sandılar. Ana en güzeli yer yer takdir edilmemenin nede kötü bir durum olduğunu hissedebildiler.

Peki neler oldu bahar okulunda? Bu güne kadar sadece internet sayfalarında karşılaşabildiğim biyoinformatiği Özlen hoca’nın sunumu sayesinde araştırmacısından dinleme imkanım oldu. Hatta kendisi ile konuşma fırsatı sağlayabildiğim için, normalin üstünde bir şansa sahip olduğum kanısındayım.

Ne için olursa olsun miroçip teknolojisine merakım biraz daha perçinlendi ve üzerine gidebilmek için her şeyden vazgeçebileceğim daha da çok ortaya çıktı. Geleneksel yolları belkide hiç bulaşmadan teğet geçme fırsatım olursa ne ala.

Özlen hoca dışında çok fazla önemsediğim bir diğer karşılaşma da müstakbel meslektaşım Naşit ile olan. Daha önce çok kısa bir e-posta alışverişi dışında pek iletişim kuramamıştık ama aynı ana bilim dalında çok yakın konularda çalışma yaptığımız ortaya çıktı. İnşallah onun daha güzel kelimelerde ifade ettiği ve benim burada öylesine açık seçik bir şekilde söyleyemediğim gibi. Umarız birilerinin yapmadığı gibi, biz ortak bir şeyler çıkarabiliriz.

Çok mu hayalperestim bilmiyorum? Bugün ancak rüya sayılabilen bir çalışmanın gerçek olabileceğini düşünmezsem nasıl yeni bir şeyler yapmış olacağım?